Detail

Door Anton Minkels

De Pennen zijn Geslepen
Rectangle

Over Anton Minkels

 Anton Minkels
  • Favoriete boek
    De Vliegeraar - Khaled Hosseini
  • Beroep
    Senior Consulent MEE
  • Hoeveel lees je?
    Dagelijks maar niet zoveel als ik zou willen
  • Favoriete leesplek
    Thuis in de tuin

Buitengemeen

Hij voelde onmiddellijk een knoop in zijn maag toen het scherm van zijn tablet oplichtte. Een Skype-oproep. Thijs kende het nummer niet maar opende desondanks de verbinding. ‘Hallo.’ Op de achtergrond zag hij vaag iemand zitten. Geen geluid. ‘Hallo?’ herhaalde Thijs. De camera bewoog zich traag richting de persoon. Thijs zag een wit betegelde ruimte. Niets aan de muren, geen meubels. Enkel die figuur achter in de steriele omgeving. Thijs had de verbinding verbroken als hij niet zo gefascineerd was door dit bizarre tafereel. Hij keek ingespannen, totdat… ‘Lisa?’ Zijn vriendin staarde apathisch in de camera. Ze zei niets, verroerde zich niet. De camera bewoog dichterbij. Thijs schrok van het plotse snerpende geluid. Rechts in beeld verscheen een elektrische zaag. Lisa reageerde niet? Thijs schreeuwde het uit. ‘What the… Lisaaa!’ Op hetzelfde moment klonk een oorverdovende klap achter Thijs. Terwijl hij ruw werd overmeesterd hoorde hij een zaag zich vastzetten…

‘De tablet is terug vanuit het lab.’ Sebas hield het stuk elektronica omhoog. ‘De ziekste shit die je ooit zag.’

Thijs ontwaakte vanuit een diepe bewusteloosheid. Hij forceerde zijn ogen open, toch bleef het donker. Lisa. Wilde paniek vlamde door zijn lijf. Verwoed probeerde hij zich tevergeefs op te richten. Waar was hij? Wat was er gebeurd? Ergens achter in zijn gedachten knaagde er iets. Dit klopt niet. Thijs voelde een hand. De zak die blijkbaar over zijn hoofd zat werd er met een ruk vanaf getrokken. Het felle licht deed pijn aan zijn ogen en het duurde een tijdje voor hij zich kon oriënteren.

Tot zijn verbazing zat hij op zijn eigen bank. Zijn luxueuze appartement straalde echter niet de gebruikelijke warmte uit. Grote spots stonden op hem gericht. De bijzettafel, met daarop een schrijfblok en een elektrische zaag, was naast de bank geschoven. Hij ontdekte een grote spuit in zijn linkerarm en Che Guevara die in een grote stoel tegenover hem zat. Als hij zich niet in zo’n benarde positie had bevonden zou hij smakelijk hebben gelachen om het potsierlijke masker. Nu was het vooral angstaanjagend. Thijs probeerde te schreeuwen maar zijn mond weigerde dienst. Che lachte.

‘Hoe voel je je Thijssie?’ Thijssie? Ergens in het brein van Thijs ging een luikje open maar de ingang bleef diffuus. Eindelijk lukte het Thijs om wat woorden uit te stoten. ‘Lisa, waar? Lisa?’ Che hield de tablet omhoog. Elk haartje op het lijf van Thijs richtte zich op. De eerder zo smetteloos witte ruimte was van onder tot boven rood besmeurd. Onderin het scherm zag hij een bebloed been. Thijs stootte in afgrijzen een oerkreet uit.
‘Jouw schuld, Thijssie,’ zei Che rustig. Che gooide de tablet opzij, pakte de zaag en startte deze. ‘Nu even de grote jongen spelen die je zo graag wilt zijn,’ grijnsde Che. Thijs gilde het uit toen Che de zaag kalm naar beneden bewoog. Ineens liet Che de zaag vallen. In een vloeiende beweging werd de hand van Thijs op de spuit in zijn arm gebracht. Met één klap was deze leeg. Thijs kende de sensatie die goede heroïne met zich meebracht. Hij zakte snel diep weg. Ze heeft niet gegild, waren zijn allerlaatste gedachten ooit.

‘De tablet is terug vanuit het lab.’ Sebas hield het stuk elektronica omhoog. ‘De ziekste shit die je ooit zag.’ Rechercheur Pien keek haar collega vragend aan. ‘Vertel.’
‘Die Thijs was volkomen gestoord. Hij heeft Lisa voortdurend mishandeld, verkracht en vernederd. Al die viezigheid is gefilmd met deze tablet. Het lab heeft dit kunnen ontdekken via een verborgen app. Die klootzak vlucht gewoon met zijn overdosis en dat laffe briefje.’ Pien viel uitgeput op de dichtstbijzijnde stoel neer. ‘Iedereen snapt dat dit geen zelfmoord was.’
Sebas knikte. ‘En die Skype-oproep blijft me bezig houden. Iets klopt er niet.'
‘Ze gilt niet,’ mompelde Pien.
‘Verdomd!’
Sebas schudde zijn hoofd. ‘Toch hebben we niets Pien! Waar is in hemelsnaam die ruimte? Waar is het lijk? Er is alleen een niet te achterhalen Sloveens telefoonnummer. Thijs kunnen we niets meer vragen. We tasten volledig in het duister.’ Pien zuchtte diep en legde haar hoofd in haar handen.
‘Ik snap dat je er kapot van bent, zeker omdat je hen kende.’
‘Deze stad is een groot dorp Sebas. Iedereen kent elkaar. We gingen samen naar de lagere school.’
‘Je hoeft jezelf niets te verwijten Pien. Ga naar huis en rust uit.’
Pien knikte en stond op. ‘Ik zie je morgen.’ Aangeslagen liep ze naar haar auto en reed weg van het bureau. Na een uurtje doelloos rondrijden pakte ze haar telefoon en toetste een nummer in. Er verscheen een lach op haar gezicht toen er werd opgenomen. ‘Lisa? Hoi lieverd…’